ထိန္းသိမ္းရမည့္ ပတ္၀န္းက်င္

ေဖေဖၚ၀ါရီ ခရီးသြားကျပန္လာပီး စိတ္၀င္စားတဲ့အေၾကာင္းေလးေတြ ကိုစေရးျဖစ္ေပမဲ့ အဆံုးမသတ္ႏိုင္လို႕ ပိုစ္ ၃ ခုေလာက္ Draft မွာေအာင္းေနခဲ့ပါတယ္။ စိတ္၀င္းစား မိေနတဲ့ေခါင္းစဥ္ကလည္းေတာ္ေတာ္ မ်ားတာဆိုေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ ကိုတိုင္က ကစဥ္ကလွ်ားနဲ႕ ဘာမွပီးေျမာက္ေအာင္မလုပ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ ပီးခဲ့တဲ့အပတ္က စာတိုက္ပံုးစစ္ေတာ့မွ SOS ဆိုပီး စာအုပ္ငယ္ တခုနဲ႕ CD တျပားေတြ႕ရေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ တခုထပ္တိုးလာျပန္တာပါပဲ။ ပိုဆိုးတာက အဲဒီ စာအုပ္ေပၚမူတည္ျပီး ပိုပီးသိစရာေတြ၊ သိခ်င္လာတာေတြ ပိုမ်ားလာျပန္တာပါပဲ။ စာအုပ္ေလးက ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး လို႕ထင္ရေပ့မဲ့ သက္သက္လြတ္ စားဖို႕ကိုသာေစာင္းေပးပီး ေရထားတယ္လို႕ ထင္မိတယ္။ အသား ႏွင့္ အသီးအႏွံ မွ်တေအာင္ စားရမွာ ပဲ ဟု ငယ္ငယ္ ကတည္းကခံယူထားတာ မို႕ သူ႕ စာအုပ္မွာပါလာတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကို သာကိုယ္က ပို စိတ္၀င္စားမိတယ္။

ကမၻာၾကီး ပို ပူလာတယ္၊ ကာဗြန္ေတြေၾကာင့္ ဆိုတာက လြဲလို႕ က်န္တဲ့ဗဟုသုတ ဘာမွ် မရွိခဲ့တာအမွန္ပါ။ ကမၻာ နဲ႕ ကာဗြန္ ဘယ္လို ဆက္သြယ္ ပက္သက္ေန သလဲ၊ ကာဗြန္က ဘာေၾကာင့္ ကမၻာ ကိုပူေစ တာလည္း ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ တခါမွ မစဥ္းစားဖူး တဲ့အေၾကာင္း အရာေတြပါ။ စိတ္မ၀င္စားခဲတာလည္းပါမွာပါ။ ခုေတာ့ တကမၻာလံုးကလည္း Global Warming ၊ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း ပူလိုက္တာသားေရ ၄၀ ဒီဂရီ စဲစယက္ ေတာင္ရွိတယ္ ဆိုတာေတြကို အဆက္မျပတ္ၾကားေနရတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ SOS ဆိုတဲ့ စာအုပ္ ကေလးက ကြ်န္ေတာ့ အေတြးထဲမွာေတာင္ မရွိတဲ့ ေမးခြန္း ေတြကို ရွာေဖြဖတ္ရွဳဖို႕ တြန္းအားေပးခဲ့တယ္။

ပထမဦး ဆံုးစိတ္၀င္တစား သိလိုက္ရတာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကမာၻၾကီး ကိုယ္တိုင္ က အပူေတြထုတ္လႊတ္ေနတယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ထုတ္လႊတ္လိုက္ေသာ အပူပမာဏရဲ႕ ၂၀ ရာခုိင္ႏွံဳး ဟာ ကမာၻ အပါအ၀င္ ျဂိဳေတြလည္ပတ္မူ စြမ္းအင္ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚ လာတာျဖစ္ပီး၊ က်န္တဲ့ ၈၀ ရာခိုင္ႏွဳံး ကေတာ့ ေရဒီယိုသတၱိၾကြပီး လွ်ပ္စစ္သံလိုက္လွိဳင္းထုတ္ လႊတ္မွဳ႕ေၾကာင့္လို႕ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေနရာက် မွ ကာဗြန္က ၀င္ပီး အက်ိဳး(အဆိုး)ျပဳတာပါ။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္နဲ႕ တခ်ိဳ႕ ဂတ္စ္ေတြက ကမာၻေျမက စြန္႕လိုက္တဲ့ အပူေတြကို အာကသထဲ အလြယ္တကူေရာက္မသြားေအာင္ စုတ္ယူထိန္းသိမ္း ထားလိုက္တာပါ။ အဲဒီလိုျဖစ္ရပ္ ကိုေတာ့ Greenhouse effect လို႕ေခၚပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စဥ္းစား စရာက ဟိုးကနဦးအစကတည္းက ကမာၻကလည္ေန တယ္၊ နဂိုကတည္းကလည္း ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ေတြရွိေနတယ္၊ ခုမွဘာလို႕ Global Warming ထေအာ္ရသလဲ၊ ဘာလို႕ ကမာၻ႕ အပူခ်ိန္ပိုတက္လာရလဲ။ အၾကမ္းအားျဖင့္ေတာ့ ကမာၻႏွင့္ အ၀ွမ္း ျမိဳ႕ျပေတြ တိုးတက္လာၾကတယ္...တိုးတက္လာသည္ႏွင့္ အမွ် ျမိဳ႕ျပလိုအပ္ခ်က္အရ သစ္ပင္ေတြခုတ္ရျခင္း၊ ျမိဳ႕ျပ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းမ်ားမွ ေဘးထြက္ ဓါတ္ေငြ႕အျဖစ္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္မ်ား ေလထုအတြင္းစြန္႕ထုတ္လာၾကျခင္း (ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား၊ စက္ရံုမ်ား၊ စိုက္ပ်ိဳးေျမအတြက္ သစ္ေတာမီးရွိဳ႕ျခင္းမ်ား) ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟုဆိုရေပမည္။ သစ္ပင္၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ႏွင့္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ဆက္သြယ္မွဳကိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားသိပီးသားမို႕ အေထြအထူး အျဖစ္အက်ယ္မေျပာေတာ့ပါ။ အက်ဥ္းအားျဖင့္ သစ္ပင္သည္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ကို အသံုးျပဳကာ အလင္းျဖင့္အစာဖြဲ႕စီးပီး ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ေလထုအတြင္းသို႕ေဘးထြက္ဓါတ္ေငြ႕အျဖစ္ျပန္လည္ထုတ္လႊတ္ေပးသည္။ ဤဆက္သြယ္ခ်က္ကို သိေသာ္ညားလည္း အရြယ္ေရာက္ပီးသစ္ပင္ တပင္သည္ တႏွစ္လွ်င္ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ မည္မွ်စုတ္ယူ၍၊ ေအာက္ဆီဂ်င္မည္မွ်ထုတ္သနည္းဟုေမး လွ်င္မူ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္းေျဖရန္ မလြယ္ကူလွေပ။

Breathing Earth ၏အဆိုအရ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဗမာႏိုင္ငံသည္ ၅၄ မိနစ္ တိုင္း ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ တန္ ၁၀၀၀ ထုတ္လုပ္ေနပီး၊ ပ်မ္းမွ်ျခင္းအားျဖင့္ လူတေယာက္သည္ တႏွစ္လွ်င္ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ၀.၂ တန္ေလထု အတြင္းသို႕ရွဳထုတ္လွ်က္ရွိသည္။ အရြယ္ေရာက္ပီး သစ္ပင္တစ္ပင္၏ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ စုပ္ယူႏွံဳးမွာမူ တႏွစ္လွ်င္ပ်မ္းမွ်အားျဖင္ ၄၃ ေပါင္ႏွံဳး ရွိ၍၊ ေအာက္ဆီဂ်င္ထုတ္လုပ္ႏွံဳးမွာမူ တႏွစ္လွ်င္ ၁၁၅ေပါင္ႏွံဳးရွိ သည္ဟု Colorado Tree အဖြဲ႕အစည္း၏ ေလ့လာေတြ႕ရွိခ်က္အရသိရွိရသည္။ အရြယ္ေရာက္ပီး သစ္ပင္ဟုဆိုရာ၌ သစ္ပင္ ပင္စည္လံုးပတ္ သည္ ရင္ညြန္႕အျမင့္(၁.၅ မီတာ) ၌ ၂၀ လက္မ ၀န္းက်င္ရွိေသာ သစ္ပင္မ်ိဳးကိုဆိုလို ျခင္းျဖစ္သည္။

အထက္ပါ အခ်က္အလက္မ်ားအရ လက္ရွိ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံ၏ ကာဗြန္ထုတ္လုပ္ႏွံဳး ကိုထိန္းသိမ္းႏိုင္ရန္ လူတေယာက္အတြက္ သစ္ပင္ (20 DBH) ၂ ပင္လိုအပ္ပါသည္။ လက္ရွိသစ္ ထုတ္လုပ္မွဳအေျခအေန၊ သစ္ေတာထိန္းသိမ္းမွဳ အေျခအေန မည္သိုရွိသည္ မသိ၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံ ၏ ecosystem မပ်က္မစီး ရွိေသးသည္ဟု ေျပာရန္ခက္လွသည္။ ဥပမာ သစ္ေတာမ်ား ရွိေသးသည္ဟု ဆိုေသာ္ညားလည္း ၀ါးေတာ သို႕မဟုတ္ ေတာျပဳတ္စပ္ ျဖစ္ေနႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့ သစ္ေတာစီးမံ ခန္႕ခြဲမွဳႏွင့္ ပက္သက္၍ သစ္ေတာဦးစီး မွလည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံတကာမွ လည္းေကာင္း စာတမ္းမ်ားစြာ ထြက္ရွိထားေသာ္လည္း၊ စားတမ္းမ်ား သုေတသနမ်ား ႏွင့္ဆန္႕က်င္စြာျမန္မာ့ ရာသီဥတုမွာ ဆိုး၀ါးသထက္ ဆိုး၀ါး လာေနေပသည္။ မိုးေလ၀သ ဦးစီးဌာန ၏ ခန္႕မွန္းခ်က္ အရ ေနာင္တြင္ ျမန္မာ ျပည္ပ၌ အက္ဆစ္မိုး စရြာႏိုင္သည္ ဟုဆိုပါသည္။ Earth Trends ရဲ႕ ျမန္မာျပည္ နဲ႕ ပက္သက္တဲ့ ေပပါတခု ကိုလည္း ဒီမွာေတြ႕ႏိုင္ပါ တယ္။

ဤေနရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့တာေလးေတြ ကို ေကာက္ေၾကာင္းျပန္ဆြဲလိုပါသည္။ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုက္ ဓါတ္ေငြ႕မ်ားေၾကာင့္ ကမာၻၾကီးပိုမို ပူေႏြးလာပီး၊ သစ္ေတာျပဳန္းတီးမွဳ ျမိဳ႕ျပဖြံ႕ျဖိဳး လာမွဳတို႕က လည္း ေလးထုအတြင္းကာဗြန္ဒိုင္ ေအာက္ဆိုက္မ်ားျပားေစကာ ကမာၻ႕ ပူေႏြးမွဳကို အရွိန္အဟုန္ ျမွင့္ေပးလွ်က္ရွိသည္။ ဤႏွံဳး အတိုင္းဆက္လက္ သြားမည္ဆိုလွ်င္ ေနာင္တြင္ ကမာၻေပၚ၌ လူသား အပါအ၀င္ သက္ရွိသတၱ၀ါမ်ား အသက္ရွင္ေနထိုင္ရန္ အင္မတန္ ခက္ခဲေပ လိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ မ်က္ျမင္ေတြ႕ရန္ေတာ္ေတာ္ လိုေသးသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေပသည္။ လက္ရွိ လက္ေတြ႕ ေတြျမင္ႏိုင္တာကေတာ့ ေရခဲေတာင္မ်ား အရည္ေပ်ာ္ေနျခင္း၊ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္တက္လာျခင္း ႏွင့္ 24 မတ္လ 2010 ရက္ေန႕ တိုင္းမ္ သတင္း စာတြင္ ပါလာေသာ New Moore Island ေျပာက္ဆံုး သြားျခင္းတို႕ပင္ ျဖစ္သည္။

ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ျမင့္တက္ လာျခင္းကို သာမာန္ မွ် မၾကည့္ဘဲ၊ ထဲထဲ ၀င္၀င္ ေလ့လာၾကည့္ မည္ဆို လွ်င္လည္း စိတ္၀င္စား စရာေကာင္းလွသည္။ သိပၸံ ပညာရွင္တို႕၏ အဆိုအရ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ စုႏွစ္အတြင္း ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္သည္ ႏွစ္စဥ္ 0.2 လက္မ ႏွံဳး ႏွင့္ျမင့္တက္လွ်က္ရွိသည္။ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ဖြံျဖိဳး တိုးတက္မွဳႏွင့္ ေရအရင္းအျမစ္သည္ ခြဲျခား၍ မျဖစ္ႏိုင္ သလို႕ ႏိုင္ငံမ်ား၏ ျမိဳ႕ေတာ္ မ်ားသည္ လည္း ပင္လယ္ကမ္းရိုးတန္း အစပ္တြင္သာရွိၾကသည္။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အတိုင္းအတာ တခုအထိျမင့္တက္လာခ်ိန္တြင္ ေရလႊမ္းမိုးမွဳ၊ သဘာ၀ေဘးအႏၱရယ္ ႏွင့္ ေရာဂါဘယ မ်ားကို ထိုျမိဳ႕ၾကီးမ်ားက ပိုမို ခံစားရမည္မွာ မလြဲေပ။

ထိုေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေနထိုင္ေသာ ကမာၻေျမၾကီး အရွည္သျဖင့္ စိမ္းလန္းသာယာေရး၊ လူသားမ်ိဳးႏြယ္ႏွင့္ တျခားသက္ရွိသတၱ၀ါ မ်ား ျပဳန္းတီးေပ်ာက္ကြယ္ မသြားေစရန္ တဦးျခင္းစီ တေယာက္ျခင္းစီ အေနႏွင့္ တစံုတခု အျမန္ဆံုး လုပ္ေပး သင့္သည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ျမင္မိသည္။ တစ္ဦး ျခင္းစီ တြင္ ပိုမို၍ ေကာင္းမြန္ေသာ အစီအမံ မ်ားရွိေနႏိုင္သည္ မို႕ ဤပို႕စ္ေလး ကို ဖတ္မိသူမ်ားလည္း သစ္ပင္ စိုက္ပါ ဆိုသည့္ ေယ်ဘံုယ် အၾကံဥာဏ္ မွ်ႏွင့္ မပိတ္ဆို႕လိုပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ တြင္ေတာ့ ထိုထက္ေကာင္း သည့္ အၾကံ မရွိေသးသည္ မို႕ သစ္ပင္စိုက္ပါမည္။ ကြ်န္ေတာ့ အတြက္၊ အမ်ား အတြက္၊ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ ၁ ဆက္၊ ၂ ဆက္၊ ၃ ဆက္ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္သစ္ပင္စိုက္ပါ မည္။

Other Ref: http://rainforests.mongabay.com/deforestation/2000/Myanmar.htm
http://earthtrends.wri.org/pdf_library/cp/cli_cou_104.pdf
http://www.time.com/time/health/article/0,8599,1974819,00.html

အေတြး အပိုင္းအစမ်ား

ခုတေလာ ကြ်န္ေတာ္စဥ္းစာေနမိတာေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္... ဥပမာ၊ ႏိုင္ငံတခု ဘက္ေပါင္းစံုတိုးတက္ေစခ်င္လွ်င္ ဘာေတြက အေရးၾကီးပါသလဲ...သဘာ၀အရင္းအျမစ္လား၊ လူသားမ်ား၏ စဥ္းစားေတြေခၚႏိုင္စြမ္း ႏွင့္ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္မွဳလား။ ၎အခ်က္အလက္မ်ား ျပည့္စံုကာမွ် ႏွင့္ သမမွ်တေသာ၊ စည္းလံုးညီညြတ္ေသာ၊ ေအးခ်မ္းသာယာေသာ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခု၊ ႏိုင္ငံတခု တည္ေထာင္ႏိုင္မည္ေလာ...စသျဖင့္ မဆံုးႏိုင္ေသာ အေတြးေရယာဥ္ေၾကာမွာ ေျမာေနမိသည္။ ဘာျဖစ္လို႕ စဥ္းစားမိလည္း ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ ႏိုင္ငံကို တျခား ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ဖူးတဲ့ အာရွႏိုင္ငံေလးေတြႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္မိလို႕ ဟုဆိုရမွာပါ ပဲ။ အဆံုးသတ္ေကာက္ ခ်က္ခ်မိတာေတာ့ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ပညာတတ္ေျမာက္မွဳ ႏွုံး ႏွင့္ စဥ္းစား ေတြးေခၚႏိုင္မွဳ ႏွဳံးသည္ ထိုႏိုင္ငံ၏ ကံၾကမၼာကို ျပဳျပင္သည္ ဟုသာဆိုခ်င္ပါသည္။ ႏိုင္ငံတခု၏ အစဥ္အလာကို ေလ့လာၾကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ လူမ်ိဳးရွိသလား၊ စာေပရွိသလား၊ ယဥ္ေက်းမွဳရွိသလား စသည္ျဖင့္ ေျခေျချမစ္ျမစ္ ေလ့လာရေပမည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံကိုေမးမည္ ဆိုလွ်င္ ရွိတာေပါ့ဟု တျပိဳင္တည္း၀ိုင္းေျဖၾကမွာမနည္းေပ။ တခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ လူမ်ိဳးၾကီး ၇ မ်ိဳးေတာင္ရွိသည္ ဟုဆိုၾက ေပဦးမည္။ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း စသျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္ဂုဏ္ယူ ရေသာ ကြ်န္ေတာ့ ႏိုင္ငံ၏ လူမ်ိဳးၾကီးမ်ား သည္ ျပည္နယ္အလိုက္ လူမ်ိဳးပင္မက၊ သက္ဆိုင္ရာစာေပ ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမွဳမ်ားပါ အသီးသီးရွိၾကပါသည္။ သို႕ေသာ္ သာစဥ္ေျမးဆက္ အဆင့္ဆင့္တိုးတက္ခဲ့ပါရဲ႕လားဟုေမးလွ်င္ ဆိတ္ဆိတ္ ေနၾကရေပမည္။ ယုတ္ေလွ်ာ့ေပ်ာက္ကြယ္ေန သည္ကိုပင္ေတြ႕ျမင္ေနရေသာ ယေန႕ေခတ္တြင္ တိုးတက္မွဳရွိပါသလားဆိုေသာ ေမးခြန္းသည္ ရန္စသည္ႏွင့္ပင္ တူေကာင္းတူေပလိမ့္မည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းမွဳေတြ၊ စာေပေတြ တိုးတက္မွဳမရွိဘဲ ယုတ္ေလွ်ာ့ေပ်ာက္ကြယ္ ကုန္ရပါသလဲ။ ထိုကဲ့သို႕ ေသာေမးခြန္းကို ေမးခြန္းႏွင့္သာ ျပန္ေျဖရမည္ထင္ပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာလူးမ်ိဳးတို႕သည္ ပညာသင္ၾကားခြင့္ အလြယ္တကူရၾကပါရဲ႕လား၊ အသစ္အသစ္ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ မ်ိဳးဆက္တို႕သည္ အသိအျမင္ၾကီးမားပါရဲ႕လား၊ အေတြးအေခၚရင့္သန္ပါရဲ႕ လား၊ အေျမာ္အျမင္ထြန္းေပါက္ပါရဲ႕လား၊ အက်င့္သိကၡာခိုင္မာပါရဲ႕လား၊ အေတြ႕အၾကံဳက်ယ္၀န္းပါရဲ႕လား၊ တာ၀န္သိစိတ္ တာ၀န္ယူစိတ္ေရာရွိၾကပါရဲ႕လား ဟူ၍ အဆင့္ဆင့္ စမ္းစစ္ရေပမည္။ ထိုကဲ့ သို႕ေသာလူသား စြမ္းရည္မ်ားရရွိရန္မည္သူ႕ အေပၚတြင္မူတည္ပါသနည္း၊ မည္သူ႕တာ၀န္လဲ ဟုေမးလွ်င္မူ မိသားစုတိုင္း၏တာ၀န္ ဟုဆိုရေပမည္။ မိမိ မ်ိဳးဆက္တြင္မွ ဥာဏ္အားစိုက္၍ မိမိ၏ေနာက္မ်ိဳးဆက္အား အထက္ပါလူသားစြမ္းရည္မ်ားရရွိေအာင္၊ ရယူႏိုင္ေအာင္ အခြင့္အေရးဖန္တီး မေပးႏိုင္လွ်င္ မိမိ မွီတင္းေနထိုင္ရာ ေဒသ၏ ယဥ္ေက်းမွဳ စာေပတို႕မွာ တိုးတက္ျခင္းႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဘက္လမ္းေၾကာင္းေပၚသို႕ေကာင္းေကာင္းၾကီးေရာက္ရေပလိမ့္မည္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ထိုလူသားစြမ္းရည္တို႕သည္ လူ႕အဖြဲ႕ အစည္းတခု၏ လူတိုင္းလူတိုင္းတြင္ ရွိသင့္ပါသနည္း၊ ရွိရပါမည္နည္း။ ေမးသင့္ ေမးထိုက္ေသာ ေမးခြန္းဟုပင္ဆိုရေပမည္။ ေအးေအး ေနလို႕ရပါလွ်က္ႏွင့္ ထိုရွဳပ္ရွဳပ္ေထြးေထြး ေတြအဘယ့္ေၾကာင္ရွိရပါမည္နည္း။ လူတဦးသည္ အသိဥာဏ္ပညာ၊ အေတြ႕အၾကံဳ ရင့္က်က္လာသည္ႏွင့္ အမွ် စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္မွဳ၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏိုင္မွဳသည္ ကြ်ဲကူးေရပါ ဆိုသလို တိုိးတက္လာျမဲေပ။ ႏွိဳင္းႏွိဳင္းဆဆ ေတြးေတြး ေခၚေခၚ ရွိေသာလူတဦး၏ စဥ္းစားလုပ္ကိုင္ေသာ ကိစၥ၊ ေျပာဆိုေသာ အေၾကာင္း အရာတို႕သည္၊ ျဖစ္သလိုေနထိုင္ခဲ့ေသာ လူတဦး၏ အျပဳအမူ ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ အမွားႏွင့္ အေတာ္ေ၀းကြာမည္မွာ မုတ္ခ်မလြဲေပ။ မိသားတစု ျခင္းစီက ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ေပးျပီးေသာ ထိုမ်ိဳးဆက္တခု လူလားေျမာက္လာခ်ိန္တြင္ တႏိုင္ငံလံုးအတိုင္းအတာ ႏွင့္ လူေတာ္ လူေကာင္း အရည္အခ်င္းျပည့္၀ေသာလူမ်ားကိုသာ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရေပလိမ့္မည္။ ထိုအခါ မည္သည့္ စနစ္ကိုတည္ေထာင္သည္ျဖစ္ပေစ၊ လူေတာ္ကေလးမ်ား၏ ေကာင္းမြန္ေသာေစတနာ ႏွင္ က်ယ္ျပန္႕ေသာ အေျမာ္အျမင္ေၾကာင့္ထိုတိုင္း ျပည္မွာ ယဥ္ေက်းမွဳ၊ ဘာသာ၊ စာေပ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ တိုးတက္မည္မလြဲေပ။ ထိုလူသားတို႕၏ စြမ္းရည္ကို တိုးတက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္သေရြ႕ ထိုတိုင္းျပည္သည္ တိုးတက္မွဳသည္ တိုးတက္မွဳရေစဖို႕ အေၾကာင္းျဖစ္သကဲ့သို႕ အေပါင္းစက္၀ိုင္းအတြင္းမွာ ပင္ အလီလီေသာ တိုးတက္မွဳတို႕ရရွိေပလိမ့္မည္။