သင္ေသသြားေသာ္

ေၾသာ္...လူ႕ျပည္ေလာက၊ လူ႕ဘဝကား
အိုရနာရ၊ ေသရဦးမည္
မွန္ေပသည္တည့္။

သို႕တျပီးကာ၊ သင္ေသသြားေသာ္
သင္ဖြားေသာေျမ၊ သင္တို႕ေျမသည္
အေျခတိုးျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္၏မ်ိဳးသား၊ စာစကားလည္း
ၾကီးပြါးတက္ျမင့္၊ က်န္ေကာင္းသင့္၏။

သင္ဦးခ်၍၊ အမွ်ေဝရာ
ေစတီသာႏွင့္ သစၥာအေရာင္
ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေျပာင္လ်က္ ဝင္းလ်က္က်န္ေစသတည္း။ ။(ေဇာ္ဂ်ီ)

တို႕တိုင္းျပည္

ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႕
တို႕ရြာတို႕ေျမ၊ တို႕ရြာေျမဝယ္
ေစတီစပါး၊ မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ၊ တမြဲမြဲ ႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္
ယာစကာမ်ိဳး၊ တညိႈညိႈးႏွင့္
ပုထိုးျမင့္ေမာင္း၊ ေက်ာင္းၾကိဳေက်ာင္းၾကား
လွည့္လည္သြားလွ်က္
မစားေလရ၊ ဝမ္းမဝ၍
ဆြမ္းမွ်မတင္ႏိုင္ ရွိမည္တည္း။

ထေလာ့ျမန္မာ၊ အိုျမန္မာတို႕
တို႕ရြာတို႕ေျမ၊ တို႕ရြာေျမဝယ္
ေရခ်ိဳေသာက္ရန္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းကန္ႏွင့္
သီးႏွံခ်ိဳပ်ား၊ မ်ားလည္းမ်ား၏
မ်ားပါေလလဲ၊ တမြဲမြဲႏွင့္
ဆင္းရဲကာသာ၊ ကာလၾကာလွ်င္
ျမင္သာျမင္ရ၊ မစားရ၍
ေတာကျပိတၱာ ျဖစ္မည္တည္း။

ထေလာ့ျမန္မာ၊ ျမန္မာထေလာ့
အားမေပ်ာ့ႏွင့္၊ မေလွ်ာ့လံုးလ
သူကစ၍၊ ငါကအားလံုး
လက္ရံုးမ်ားေျမာင္၊ ဥာဏ္မ်ားေျမာင္ႏွင့္
စြမ္းေဆာင္ၾကေလ၊ ေဆာင္ၾကေလေလာ့
ဤေျမဤရြာ၊ ဘယ္သူ႕ရြာလဲ
ဤယာစပါး၊ ဘယ္သူ႕စပါးလဲ
ထားေလာ့တာဝန္၊ ပြန္ေလာ့လုပ္ငန္း
ဥာဏ္ေရွ႕ပန္း၍
တဝမ္းတစိတ္ ညီေစသတည္း။ ။ (ေဇာ္ဂ်ီ)

ယမမင္းႏွင့္လကၤာဆရာ

ငါ့အသက္လည္းတစ္ရက္တစ္ေန႕၊ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ျဖင့္လင့္ခဲ့ဇရာ၊ ေရာ္ရင့္လာခဲ့ ။

ငါ့ဆံပင္လည္းေငြမွ်င္ေသးေသး၊ ျဖဴျဖဴေဖြး၍ငယ္ေသြးမစို၊ ပ်က္ယြင္းယိုခဲ့ ။

ငါ့မ်က္လံုးလည္းဖံုးခဲ့ေမႊး႐ွည္၊ မ်က္ရည္ေျခာက္ခန္းလႊမ္းခဲ့မ်က္ေတာင္၊ ေမွးေမွးေမွာင္ခဲ့ ။

ငါ၏နားလည္းမၾကားဆြံ႕ထိုင္း၊ မုန္တိုင္းဆူညံအသံသဲ့သဲ့၊ ေ၀းေ၀းခဲ့၏ ။

ငါ့ႏွာေခါင္းလည္းပန္းေပါင္းနံ႕သာ၊ သင္းသင္းျဖာကို႐ိႈက္ပါ႐ွဴျငား၊ ခါးႀကီးခါးခဲ့ ။

ငါ့ႏႈတ္ခမ္းလည္းစိမ့္စမ္းသီတာ၊ ခ်ိဳသကာလူးပန္းဖူးငံုဆင့္ ၊ မလန္းပြင့္ေတာ့ ။

ငါ့အသားလည္းပပ္ၾကားအက္ေန၊ ပါးေရတြန္႕တြန္႕လိႈင္းလြန္႕လြန္႕ထ၊ အိုမင္းလွၿပီ ။

ငါ့အေသြးလည္းျခင္ေကၽြးသန္းကိုက္၊ သိုက္သိုက္႐ံုး႐ံုး"စားၿမိန္တံုး"သာ ျဖစ္ခဲ့ပါ၏ ။

ငါ၏ေျခလည္းမိုးအေျမအဆံုး၊ စက္၀ိုင္းကံုးေရာက္မေလွ်ာက္ေတာ့ႏိုင္၊ ႏြမ္းႏြမ္းယိုင္ခဲ့ ။

ငါ၏လက္လည္းမသြက္ေတာ့ၿပီ၊ ႀကံဳလွီေဖ်ာ့ညိွဳးအ႐ိုးေပၚတြင္၊ အေရတင္ခဲ့ ။

ငါ၏စိတ္လည္းအတိတ္တြင္က်န္၊ မုန္တိုင္းထန္ညလြန္ခဲ့ရသို႕၊ မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ခဲ့ ။

ငါ့အေတြးလည္း႐ႈပ္ေထြးေနာက္က်ိ၊ အဆိပ္ထိပန္းျပန္မလန္းသို႕ မည္းမည္းညိဳ႕တည္း ။

ငါ့ဦးေႏွာက္လည္းေက်ာက္ေဆာင္အိုႀကီး၊ အထီးတည္းသို႕ၿငီးေငြ႕ေလာက၊ ႐ြံ႕မုန္းေခြတည့္။

ငါ့အသည္းလည္းအက္ကြဲေၾကမြ၊ အပိုင္းစႏွင့္ေ႐ွးကတုန္းလို၊ ရင္မဖိုေတာ့ ။

ငါ့ကေလာင္လည္းမင္ေၾကာင္စျပဳ၊ ေခ်းညိဳစု၍စာႏုေရးတိုင္း၊ တံု႕ေႏွးဆိုင္းခဲ့ ။

ငါ့၀ိညာဥ္လည္းသိပ္သည္းက်ဥ္းေျမာင္း၊ သစ္ေခါင္းတိုးငွက္အသက္႐ွဴရပ္၊ ဆို႕ဆို႕က်ပ္ခဲ့ ။

ငါ့လိပ္ျပာလည္းစြန္႕ခြာကိုယ္မွ၊ ထြက္ေျပးၾက၍ဘ၀လမ္းခြဲ၊ မ်က္ႏွာလႊဲၾက ။

ငါ့မိခင္မွေ႐ႊစင္သူ႕သား၊ လက္ဖ၀ါးကိုကိုင္ထားယုယ၊ ေခါင္းငိုက္ခ်လ်က္ ။

ငါ့ဇနီးကားငါ့အားေပြ႕ပိုက္၊ နမ္း႐ိႈက္ေနာက္ဆံုးငိုခ်ဳန္းပဲ့တင္၊ အေလာင္းျပင္၏ ။

ငါ့သမီးမူျမင္းျဖဴသစ္႐ုပ္၊ ေဆာ့လႈပ္ကစားငါ့အနားတြင္၊ ၿပံဳး႐ႊင္႐ႊင္တည့္ ။

ငါ့မိတ္ေဆြမ်ား၀ိုင္းရံထား၍၊ ငါ့အားစိုက္ၾကည့္မ်က္ရည္ျပည့္ႏွင့္၊ ေသာကဆင့္ၾက ။

ေၾသာ္.... ကဗ်ာ... ကဗ်ာေရးခဲ့ပါလည္း၊ ေၾကး၀ါတစ္ျပားသနားသူမွ်၊ မ႐ိွၾကတည့္ ။

ငါကမယူ၊ "ေ၀ဖန္သူ"သာေဖြ႐ွာေတြ႕လို႕၊ လက္ကမ္းႀကိဳခဲ့ညဆိုအိပ္ပ်က္၊ လန္႕လ်က္ထႏိုးတစ္မိုးလည္းေသာက္၊ တစ္ညဥ့္ေရာက္ျပန္ၾကိမ္ဖန္ဖန္ပင္၊ သြားျပန္လမ္းဆံု၀ိညာဥ္ဘံုက၊ သံစံုဟစ္ေအာ္ေသမင္းေခၚသံ၊ ေစာင္းသံေလလားေထြျပားစိတ္မွာ၊ ငါ့လကၤာကိုဖတ္ပါေသမင္း၊ သူပင္ညွဥ္း၍ငိုခ်င္းႏွင့္ေတး၊ ႀကိဳက္ရာေ႐ြးရနံနက္ထေသာ္၊ ေရးစလကၤာစာ႐ြက္ျပာသည္ေလမွာလြင့္လြင့္၀ဲ၀ဲတည္း ။

Internet မွ ရွာလို႕ရတဲ့ ဆရာၾကီး ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ ကဗ်ာေလးပါ။ Link ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။

ကြ်န္ေတာ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ “ကလ်ာမိမိမုန္း” ကဗ်ာကိုေတာ့ ရွာဆဲပါ။